esra, duzenli, düzenli, Esra, Duzenli,Düzenli,yazı,şiir,din,Allah,peygamber,hasret,sevgi,özlem,leyla,mekke,medine,EşrefZiya Senai Demirci,nesir,şair,sevda,güzel,kitap,fon,müzik,ezgi,blog,net,site,,flash,desen,blog,desenblog,flash,desen,blog,desenblog Bir Bahar, Bin Hazan.. -a href="http://img217.imageshack.us/img217/7343/istanbul1sk6.jpg"--img src="http://img217.imageshack.us/img217/7343/istanbul1sk6.jpg"--/a- Sakladığım tüm gülüşlerimi en çok sana sunuyorum ey deniz. Bilmiyorsun bendeki yerini, sen de anlamıyorsun. Neyi merak ediyorum biliyor musun? Sen kendini ne olarak görüyorsun.. Yoksa sen de kendini su yığını olarak görenlerle aynı mısın.. Ne olur böyle olma. İnsanların imgelerinde nasıl yer ettiğini bilmelisin. Bilmelisin bizlere ne hissettirdiğini. Nasıl anlatmalıyım bilmiyorum ki. Seni sana nasıl anlatacağım. Sığmadığın yüreklere nasıl huzur verdiğini anlatamam oysa ben. En güçlü haliyle, yanmaktan bıkmayan usanmayan ateşleri nasıl söndürdüğünü de. Sinirliyken, güçsüzken ya da bıkmışlıkla savaşırken nasıl yenilediğini biliyor musun bakanlarının gönlünü. Bir insan misali yokluğun acı veriyordu ya hani bizlere. Seni görmemek nasıl bişey anlatamam. Eksikliğinin acı vuruşları damarlarımızı nasıl oyar, kelimelere dökemem. Susmuşken tüm sesli zamanlara inat, kanayan yaramızı nasıl sardığını; yarasını sana açmayanlar nerden bilecek. Her bir dalganı izlemek zevk için değildi ki bir dua ferahlığıyla koşardık sana. Ufuk çizgine olan yakınlığına çatlardık kıskançlığımızdan. Güneşi görünce parlardın ya hani, yakamozlarını kabul ederdin ayın da. İşte o zaman anlardık onların neşe verdiğini, bizimse kederimizi sana akıttığımızı. Bazen deniz en çok İstanbula yakışır derdik de çok zaman haklı çıkardık. Sen bizim ol, ol da kimse seni bilmesindi, görmesindi. Yalnızca bize ait olasındı. Sadece bizim derdimizi dinleyesindi. Ve hep bizi sevesindi, en az bizim seni sevdiğimiz kadar. En çok bizi özleyesindi, en az bizim sana çektiğimiz hasret kadar. Ve en güzel halini bize saklardın; hayalimiz, umudumuz ve duamız.. Birgün ağlaya ağlaya ayrılırsam senden, yine en önce sana gelmek isteyeceğim, biliyorum. Birgün yerime koyarsan birilerini en çok buna üzüleceğim. Şehrin ışıkları sönük bırakamazdı ya hani senin güzelliğini; işte başka hiçbir insan da anlayamaz seni benim kadar. Sevemez, ta içine yerleştiremez. Unutsan da beni; yana yakıla ilk arayacağım sırdaşım, dertdaşım yine sen olacaksın. Konuşmasam da anlayacaksın, elimi bağrımda bağlasam da gözlerim sana anlatacak herşeyi. Ve sen tüm dostluğunla dinleyeceksin beni. Belki bir martını göndereceksin, belki bir dalganı. Ama biliyorum ki yine beni rahatlatacaksın. İçime dolan huzurla gözlerimi önce yukarı kaldıracağım, sonra ufuk çizgisiyle seni izleyeceğim. Önce şükredeceğim sonra da yine gözlerimle haykıracağım; seni çok seviyorum, diye.. Sakladığım hüzünlerimi kabul ettiğin için, beni dinlediğin ve gösterdiğin tüm güzelliklerin için sana teşekkür ederim ey deniz. Şükür sebebimsin biliyorsun değil mi? Biliyorsun biliyorsun.. Esra Düzenli 30.01.2010 06:07 Ne acılardan sonra doğduğunu bilmiyor.. Hangi acıların yükünden sorumlu olduğunu da.. Mutluluğun tarifi öğretilmedi, yaşatılmadığı gibi.. Yüreği depremler yeri.. Güneşin bile kaçtığı, yıldızların bile söndüğü; çoktandır sahibine gitmeyi bekleyen bir hayatın ve ruhun emanetçisi.. Ve şimdi en çok ayı seviyor.. Sevilmese de...