Söze ne hacet bakışların varken, Göze ne hacet, gözyaşları varken, Dalım sensin koparma beni, öldürme.. Bırakmasana, tutsana, düşürme.. Bir selamını beklerdi bu gönül, bilmiyorsun ki neleri hayal ediyor sana dair. Bir mektubunu beklerdi yollarda, bilmiyorsun ki bazı şeylerin umudu asla bitmez. Susuzluktan ölen insanın su araması gibi aradım seni. Bulmak, seni kana kana içmek istedim. Dağlarla konuştum her gün, taşların tek arkadaşıydım. Yoldaki çiçekler boynunu büktü mahzunluktan. Kuşların tek şarkısında adın vardı, duyuyor musun her sabah seni söylüyorlar. Tavşanlar zıplamıyor, balıklar su yüzünde zıplamıyorlar. Ne ceylanlar sekiyor kırlarda, ne de güneş gülerek doğuyor. Sen bilmiyorsun bu diyarda herşey seni bekliyor.. Arıların yaptığı balda tad yok, civcivler eskisi kadar sarı ve tatlı değiller. Bu şehirde mavilik de kalmadı göklerde.. Bulutlar var kara kara, bakanın içini kemiren. Köpekler havlamıyor, kediler oynaşmıyor tatlı tatlı. Tarlalardaki gelinciklerin yaprakları düşmüş, artık papatyaların yaprakları beyaz da değil. Ve her papatya falında sevmiyor çıkıyor. Ne deniz huzur veriyor artık seyrinde, ne de ay gecelerime parlaklığıyla düşüyor. Yakamozlar bile seni arıyor parlamak için. Hani ay yüzünle yarışırdı ya, her defasında sen kazanırdın ama. Senin güzelliğini geçemezdi hiçbir gece. Bütün şehir sana bakardı tutulmuş gibi. Sen bilmiyorsun bu diyarda herşey seni bekliyor.. Her günüm umutsuzluğa gidiyor, her günüm sonsuzluğa. Güneşin uğramadığı bu odada sensizliğe uyanıyorum her sabah. Masadaki yerin boş, bilirsin tek başıma yemeyi sevmem. Masa da sen gideli yalnız kaldı, aynı ben gibi. Yavaş yavaş yaşlandığımı hissediyorum, ölüm her an daha da yaklaşıyor. Ya da ben öyle istiyorum, bilmiyorum. Bu ağırlık bitsin istiyorum. Her gün bir kez daha vurulmak istemiyorum, yetmedi mi bu kadar kan. Hasretine hasret katıyor bu yokluk. Sevgime sevgi.. Bu mektubum da sana gitmeyecek biliyorum, diğerleri gibi yerinde duracak. Bil ki hasretin hiç bitmiyor. Ama bilmiyorsun.. Bu yürek de seni bekliyor.. Esrâ Düzenli 15.06.2009 Ne acılardan sonra doğduğunu bilmiyor.. Hangi acıların yükünden sorumlu olduğunu da.. Mutluluğun tarifi öğretilmedi, yaşatılmadığı gibi.. Yüreği depremler yeri.. Güneşin bile kaçtığı, yıldızların bile söndüğü; çoktandır sahibine gitmeyi bekleyen bir hayatın ve ruhun emanetçisi.. Ve şimdi en çok ayı seviyor.. Sevilmese de... yazı,şiir,din,Allah,peygamber,hasret,sevgi,özlem,leyla,mekke,medine,EşrefZiya Senai Demirci,nesir,şair,sevda,güzel,kitap,fon,müzik,ezgi,blog,net,site, Bin laf, bir söz...