esra, duzenli, düzenli, Esra, Duzenli,Düzenli,yazı,şiir,din,Allah,peygamber,hasret,sevgi,özlem,leyla,mekke,medine,EşrefZiya Senai Demirci,nesir,şair,sevda,güzel,kitap,fon,müzik,ezgi,blog,net,site,,flash,desen,blog,desenblog,flash,desen,blog,desenblog Bir Bahar, Bin Hazan.. -a href="http://2.bp.blogspot.com/_TKle7Qg03Ns/Sw8T-MlY69I/AAAAAAAABzw/YssKzdGP6Pw/s1600/crybaby_medium_camille.jpg" --img src="http://2.bp.blogspot.com/_TKle7Qg03Ns/Sw8T-MlY69I/AAAAAAAABzw/YssKzdGP6Pw/s1600/crybaby_medium_camille.jpg"--/a- Genç kız en çok geceleri ağlardı. Sessiz hıçkırıkları gömerdi kalbine. Kimse bilmezdi, görmezdi ağladığını. Kimse duymazdı hıçkırıklarını.. O'ndan başka. Sahibimiz her halimizi bildiği gibi, bu halimi de bilirdi diye düşünürdü. Her gecenin sabahı vardı ve yine sabah olmuştu işte. Ağlamanın bu yönünü seviyordu, inanılmaz rahatlatıyor ve hafifletiyordu kızı. İşte yine annesi kendine bişeyler bulmuş, bağırıyordu. Çok ciddi şeyler olmasına gerek yoktu bağırması için; artık normal konuşma kalmamış hep bağırır olmuştu. Döndü ve: - Bu yastığını böylesine nasıl kirletiyorsun anlamıyorum. Şu evde bu kadar insanın içinde bir sende görüyorum bunu. Hayret vallahi hayret! Böyle derken sesi her cümlede biraz daha yükseliyordu. Ve devam ediyordu. "Nasıl bir kızsın anlamıyorum. Az biraz temiz olsana. Bıktım senden, umarsızlığından.. Düşüncesizliğinden..." Genç kız her zamanki gibi yine susuyordu. Birşeyler söylemek ağır geliyor artık diline ve yüreğine. Ve yine içinden konuşuyordu: - Anneciğim, yastığımın kirleri, gözyaşlarımın bıraktığı lekeler.. Üzgünüm.. -hayat öykülerinden- Esra Düzenli 01.03.2010 18:45 Ne acılardan sonra doğduğunu bilmiyor.. Hangi acıların yükünden sorumlu olduğunu da.. Mutluluğun tarifi öğretilmedi, yaşatılmadığı gibi.. Yüreği depremler yeri.. Güneşin bile kaçtığı, yıldızların bile söndüğü; çoktandır sahibine gitmeyi bekleyen bir hayatın ve ruhun emanetçisi.. Ve şimdi en çok ayı seviyor.. Sevilmese de...